مه امشب غلیظ است

آیا وجود مرگ را احساس می کنی

راهی به سوی سرد خانه ، و آنگاه مردگان احضار می شوند

لاشه ها و جمجمه ها را می شمارم

بنگر جسدی خون آلود را ،

که از غضب به چه شکل درآمده است

می کِشند جمجمه ی کودکی را ، یخ زده و پریشان

و به سوی من می آیند

مخلوقات ، به نام دوزخ می کُشند

مراسم کشتار آغاز خواهد  شد ، زندگی به پایان خواهد رسید

با خشم شیاطین نسل کشی آغاز می شود

خشم در کالبدم زاده شده است

مرگ ، سپاهیان گمشده ی دوزخ

کشتار ، و تو آن را فدا کردن خواهی دید

و جمجمه ها ، که از آن بشر اند و خون آلود.

روحت را می رباید و رسوایی به بار می آورد

باورت می دهد که تو برتر از زندگی هستی

اما هیچ کس اهمیت نمی دهد که زندگی خواهی کرد و یا خواهی مرد

انتظار برای لحظه ضربه ردن

برای به تملک درآوردن قلبت

سهم تو را به تمسخر می گیرند

بی هیچ احترامی و بی هیچ افسوسی

ترس همچون دردی لاعلاج رشد می کند

سکوت عزاب می دهد ، در حالی که کلمات صدایی رسا دارند

در درون چشم ها نگاه کن و جهان را ترک گو

نفرت در سیاهرگ ها جاریست ،

همگان در خواب مصنوعی اند

و نا مطمئن از بازگشت

کاری کرده اند که احساس خوبی کنی ،

اما همه چیز تاریک است

و تو همچون نا بخردان سَر خم می کنی

سربازان به هیچ جا نمی روند

مومنانی که بر فراز گناهانشان زانو زده اند

غریزه ی نامردمی رهبران خیانت کار ،

جهانی را میسازد که به دلخواه آنان باشد

میلیون ها تن در خواب مصنوعی اند

همان ها که سعی در یافتن دلیل دارند

به درون چشم های خالی خود بنگر

و تا پایان اطاعت کن

من به خود افتخار می کنم تا بار دیگر با خاطرات خوش کوچه هایی که یک به یک به خون جوانمردان این دیار گلباران است دشت خشک و پوچ فکرم را سیراب کنم.

در جبهه می جنگیم و بر لانه های آنها حمله می بریم

همه بیرون شوید و پرچم سبزمان را نگاه دارید.

سرهایتان را بالا بگیرید-ما چهره ی خود را با نقاب نخواهیم پوشاند

به درون حقیقت بنگر

این انقلاب ماست!!

گذشته های محتمل تو در قفایت بال بال می زنند

برخی با چشمان روشن و سودایی

بعضی وحشت زده و از دست شده

اینها[گذشته] هشداری است برای کسانی که هنوز بر سریر قدرت آینده محتمل اند

تا هوای آن مقام را داشته باشند

مردم بی روح و دیندار عهده دار ما شدند

به ما قبض و بسط روحی آموختند

در قفایمان علم و پرچم ها صف کشیدند

سایبان آبی سنگین آویخته است

به چشمهایم سایه می اندازد و من می توانم تو را ببینم.

سبز است رنگی که از لباس تنت می تابد

او در سایه ی موج آرمیده است

تصویر های بازیش مه آلود بوده

خورشید بر چشم هایش می تابیداما مهتاب هر بار نابینایش می کرد

سبز است رنگ نوع و تبار او

سرعت حرکت مردمک های چشم ذهن را می فریبد

فاصله ی میان امیدواران و لعنت شدگان بسیار است.

از همه سو

از چهار جانب

از آن سو که به ظاهر مه صبحگاه را ماند سبکخیز و دمدمی

و حتا از آن سوی دیگر که هیچ نیست

نه له له تشنه کامی صحرا

نه درخت و نه پرده ی وهمی از لعنت خدایان-

از چهار جانب

راه گریز بر بسته است.

درازای زمان را

با پاره ی زنجیر خویش

                                          می سنجم

و ثقل آفتاب را

با گوی سیاه پای بند

                                                          در دو کفه می نهم

و عمر

در این تنگنای بی حاصل

چه کاهل می گذرد!

قاضی تقدیر

با من ستمی کرد.

به داوری

میان ما را که خواهد گرفت؟

من همه ی خدایان را لعنت کرده ام

همچنان که مر ا

خدایان.

و در زندانی که از آن امید گریز نیست

بداندیشانه

                               بی گناه بوده ام.

                                                                                 ا.شاملو

بر خاک جدی ایستاده ام

و خاک بسان یقینی

استوار بود.

به ستاره شک کردم لببل

و ستاره در اشک شک من درخشید.

و آنگاه به خورشیدشک کردم که ستارگان را

همچو کنیزکان سپید رویی

در حرم خانه ی پر جلالش نهان می کرد.

دیوار ها زندان را محدود  می کند

دیوار ها زندان را محدود تر نمی کند.

میان دو زندان

در گاه خانه ی تو آستانه ی آزادی است

لیکن در آستانه

                                تو را

به قبول یکی از این دو

از خود اختیاری نیست.

                                                احمد شاملو